Opmerkingen:
I.v.m. logés in het weekend van 10-11 juli, kon de geplande tocht voor dat weekend naar voren geschoven worden. Bingo! Dat betekende twee weekenden achter elkaar een kennedymars. 'k Ben benieuwd hoe dat afloopt. Na de wat meer ingetogen kennedymarsen van het afgelopen half jaar, de eerste met alle toeters en bellen. De Langstraat is nummer 2.

De pers gelovend, zouden we als gebraden haantjes uit de tocht rollen; zo warm zou het worden en zeker op de Strabrechtse Heide. Daar was het vorig jaar al voor velen niet uit te houden. Nu zou het nog erger worden. Niet afgeschrokken door de vele negatieve publicaties en goed voorbereid met o.m. voldoende wateropslagcapaciteit, vertrok ik ruim op tijd richting Someren.

Met de kreet op de radio 'Autoweg Eindhoven-Venlo is weer open', liep ik uiteraard nietsvermoedend in de val. Niks open. Ja, één rijstrook maar die stond mudvol met kijkers naar het fenomeen 'brandweer in actie op heide'. Na een half uur eindelijk voorbij. Snel de afslag naar Someren nemen ........ mooi niet. Die was afgesloten door de broodnodige brandslangen die daar overheen lagen. Dus na een stuk omrijden eindelijk aangekomen op Parkeerplaats 2.

De eerste kilometer ligt voor mij, richting de start. Bij het inschrijvingsbureau is het nog rustig en in no-time heb ik m'n kaart. Tas inleveren om vervolgens de tijd te gaan doden met wachten en buurten. Marc en Bertus zijn ook aanwezig en ook Wolfje en Berend gaan vandaag een poging wagen. Rond 21.45 uur verzamelt eenieder zich op het marktplein tussen de dranghekken. Diverse bobo's doen hun verhaal en de 'binneproaters' zijn ook al begonnen ?!. Mijn 'plaag' bij wandeltochten -LHST - meldde zich alsnog op het plein.

Pardoes merk ik dat ik geen routepapiertje heb. Niet dat je dat nodig hebt om te voorkomen dat je verdwaalt, maar altijd handig om een plaatsbepaling te doen. Dus terug naar de inschrijving en daar kreeg ik een aangepaste versie. Door het weer en de brand werd de route aangepast. Het stuk over de heide werd eruit gesloopt. Jammer, dat was juist voor mij het mooiste deel van de hele route.

Als allerlaatste verliet ik het plein samen met Tigelu, Hawkeye, Bertus en Bahkos. Marc en Ronald hadden de kuierlaten erin gezet. Ik heb ze in ieder geval niet meer gezien. Ook ik probeerde een stevig tempo in te zetten om zo op het eind wat meer tijd over te hebben om het, onder de verwachte stekende zon en verzengende hitte, wat rustiger aan te doen. Al doende loopt ik de eerste 40 km lekker weg, neem bij de doorloopposten het broodnodige vocht - wat rijkelijk voorhanden was - en kom zo rond 06.00 uur aan op de 40km rust. Zo, nog 12 uur voor 40 km; moet kunnen.

Bij aankomst in de hal verneem ik dat Tigelu en Hawkeye helaas moeten opgeven. Jammer, maar ik kan me voorstellen dat de 4Daagse een hogere prioriteit heeft. Hopelijk zijn jullie weer strijdvaardig in Noviomagum. In de hal zit Bertus net bij te komen van deze tegenslag. Ook hij is net binnen en gezamenlijk nemen we het ervan. Na een aanslag op de weekendtas en de voorraad gesmeerde boterhammen en thee, gaan we op pad voor de laatste 40.

Al fotograferend en genietend kuieren we in twee uur richting Geldrop, de kasteeltuin. Daar aangekomen treffen we Trudy en Berend, die net aanstalten maken om te vertrekken. Niets wetend van hun Waterloo, wensen we hen een prettige voortzetting van de tocht. In de prachtige tuin doen we de uitbater van deze mooie gelegenheid een plezier en bestellen beiden een cola.

Op weg naar het 60 km punt - het Nirwana - worden we om de brandende heide geleid via Mierlo richting Lierop. Helaas is dit de drukke provinciale weg met wel een mooi fietspad maar met soms horden wielrenners. De Strabrechtse Heide blijft voor ons verboden gebied. Jammer, maar noodzakelijk.

In Mierlo begint mijn loopmechanisme op te spelen. Ik merk dat een hoger tempo mij beter bekomt. Noodzakelijkerwijs moet ik Bertus enkele keren alleen laten en stiefel in een stevig tempo richting eerstvolgende rust, waar ik uiteraard wacht op mijn compagnon. Anders dan de naam 'Nirwana' (het betekent letterlijk: uitgeblust, uitgedoofd, uitgegaan, niet meer branden, ondergegaan (als de zon), gekalmeerd, ondergedompeld, onbeweeglijk... ) zou vermoeden, zijn we helemaal niet uitgeblust. Ook is de zon niet ondergegaan, integendeel zelfs; hij is nu eindelijk achter de wolken vandaan gekomen. De laatste 20 km zullen dus iets warmer worden.

De weg naar Asten is een voorproefje van wat ons de laatste 5 km te wachten staat. De zon doet zijn best en de schaduwplekken zijn spaarzaam. Het is inmiddels 13.30 uur als we het centrum van Asten doorkruisen. Je kunt wel merken dat het een vrije dag is. De tuinen en opritten staan vol met partytenten en tuinstoelen van waaruit vaak met achting maar soms ook met enig medelijden naar de wandelaars wordt gekeken. Je kunt ze niet helemaal ongelijk geven.

We verlaten Asten en via Heusden met zijn mafste straat en via de nieuwe brug rollen we Someren-Eind binnen. Ondanks de naam is het nog niet het einde. Er wachten nog 5 loodzware warme kilometers. Ook bij deze controlepost laten we ons bedienen op het terras. Zo zien we ondermeer hele rare snuiters passeren. Het moeten wel haast vertegenwoordigers zijn in kleine ijzerwaren. Alleen heeft een vertegenwoordiger een auto met kofferbak waar zijn koopwaar in zit.

De laatste 5 km's gaan uiteindelijk redelijk soepel onder onze voeten door. We liepen zelfs nog meer. Bertus had in de nacht zijn oog laten vallen op en DAF-truck ergens achter op het terrein van een garagebedrijf. Maar ja, bij duisternis is het slecht foto's maken. Maar Bertus wist dat we er zondag alsnog langs zouden komen. Aangekomen bij het bedrijf werd netjes toestemming gevraagd en ja hoor, de wagens achter op het terrein zijn door Bertus vastgelegd. Hiervoor moest dus wel 'omgelopen' worden.

De laatste meters via de 'Kennedylaan' zijn altijd super. Alle shit en ellende verdwijnen als sneeuw voor de zon. Rond 17.30 uur passeren we de finishlijn. Ondanks dat het merendeel van de lopers al binnen was, stond het nog vol op het plein. Met een medaille, een certificaat en twee stempels rijker mogen we deze Kennedymars op ons conto bijschrijven. Na de zoveelste cola - Bertus zweert erbij - worden we netjes met de pendelbus teruggebracht naar Parkeerplaats 2. Daar de OV-verbindingen naar de rest van het land nu niet optimaal waren, ging Bertus mee naar station Den Bosch: daar kwam ik toch langs.

De voorbereiding voor Nijmegen is voorbij. Nu Nijmegen zelf nog. Bertus, bedankt voor de compagnie. Someren bedankt, het was formidabel. Prima verzorging en begeleiding onderweg en een geweldig korps van vrijwilligers. Dank, dank, dank!

Opmerkingen:
In het Kennedymarsenprogramma voor 2010 waren drie nieuwe marsen opgenomen. Voor mij stond het nu 1-1; 1x gehaald, 1x niet. Tijd om aan deze stand verandering te brengen. Plaats van de coupe-poging: Moergestel. Een dorp waar een groots spektakel op zijn einde kwam: binnen 22 dagen 10.000 kilometer fietsen door ene zekere Guus. Die naam zal tijdens de mars niet van de route af te slaan zijn. De organisatie van Moergestel Fietsdorp wilde hun evenement laten uitgroeien tot een ‘beweegevenement’ voor alle leeftijden en plakte voor het eerst dit jaar een wandeltocht hieraan vast, waaronder dus deze Kennedymars.

Ruin op tijd ging ik op pad en vond voor mijn 'edele strijdros' een mooie plek naast de kerk, op zegge en schrijve 30 meter van de start. Dat zal straks in Someren wel weer tegenvallen. Met de gedachte om nog lekker op een terrasje te kunnen gaan zitten, meldde ik me bij de administratie. Helaas was door een storing in het computergebeuren slechts 1 pc ter beschikking, waarmee de barcodekaarten aan de loper moesten worden gekoppeld EN ook de lopers 'van het laatste moment' moesten worden ingevoerd.

Enfin, na 3 kwartier eindelijk met Wil op het terras. Rond 19.50 uur werden lopers welkom geheten en onder toejuichingen van de lokale bevolking gingen we voor de eerste lus van 10 km op weg naar Oisterwijk. Door het prachtige gebied van de Oude Hondsberg, Klein - en Groot Speyck, waarvan de laatste helaas niet meer onder de categorie Restaurants' hoort. In Oisterwijk was de hoofdpost ook al niet in bedrijf door een computerstoring. Als dat alles is ............ Inmiddels lopen Wil en ik helemaal voorop .... van de achterblijvers maar de machinerie van ons beiden loopt subliem. Niet snel maar steady.

Na 10 km de generale repetitie v.w.b. de binnenkomst voor morgenmiddag. De bevolking van dit 'fietsdorp' is nog druk doende op het marktplein en moedigt ons aan tijdens de passage van de eindstreep. Het zal wel onduidelijk blijven of deze kreten voor ons waren of voor Guus. Na een kleine opknapbeurt in de Boogaard wordt met vol vertouwen aan de tweede lus van 28 km begonnen. We proberen zo goed mogelijk onze wandelfamilie op de hoogte te houden via Truitje, waarvoor onze uitdrukkelijk dank. Je zult maar lekker in bed liggen, begint je mobieltje herrie te maken.

Het plan wordt opgevat om zoveel mogelijk km's te maken zolang het nog donker is en de zon zich nog niet laat zien. Het zou wel eens warm kunnen worden. De nacht was een uitgelezen nacht om te lopen. Prima temperatuur en een volle maan. Zaklampen hebben eigenlijk niet nodig gehad. Ook niet om de pijlen te zien: dit waren grote witte borden van ongeveer 50x40 cm met een zwarte pijl. Daar kan menige organisator nog iets van leren. Edoch ..... het spaarzame gebruik van deze prachtige borden was een grote omissie met dus een gerede kans om fout te lopen. Nou ja, als dat alles is ...

Bij de rusten was voldoende aanwezig om de conditie op pijl te houden: water, soep limo, fruit, kleine gezondheidssnacks. Sommige wel tegen inlevering van wat verschillende bonnetjes. Elk horecabedrijf had zijn eigen bonnetjes aangeleverd en het was niet altijd duidelijk waar welk bonnetje moest worden ingeleverd. De sfeer was er niet minder om: bij post 4 stond buiten een kleine fanfare te spelen. Het moeten wel haast de omliggende bewoners zijn geweest die deel uitmaakten van deze nachtelijke aubade. Een enkele keer moesten we ruim baan maken om 'onzen Guus' vrije doorgang te geven voor zijn recordpoging.

Terug in Moergestel is de bevolking in een diepe nachtrust om goed voorbereid en uitgerust te zijn voor onze glorieuze binnenkomt op de zondag. De eerste 40 km zitten erop. Dit is ook de laatste keer dat we onze tassen kunnen raadplegen dus is het wikken en wegen wat we wel en niet meesjouwen. Na nog een extra kop soep om het zoutgehalte wat op te vijzelen en volgehangen met water (beter ermee dan erom verlegen) gaan we om 04.00 uur op pad voor de laatste lus van 41,3 km.

Het gaat weer richting Oisterwijk, naar het Tiliander. Nu werkte de oude pc weer niet. Maar inmiddels had men een spiksplinternieuw, top of the art, systeem weten te plaatsen en worden we snel en efficiënt geboekt. Voor de techneuten onder ons: het was een mini-, flexibel, opvouwbaar wit scherm zonder batterijen en/of snoeren met een losse stift die daadwerkelijk noteerde wat we aangaven. Na deze enerverende ervaring in onze digitale wereld, kwam nu pas de eerste echte uitdaging.

De weg van Oisterwijk naar Spoordonk: een 9 kilometers lange, vrijwel rechte weg. Hier werd een aanslag gedaan op ons incasseringsvermogen. Wat kunnen kilometers lang zijn. Na nog een waterpost bij het Klauterwoud en een rotonde met wat verloren ijzerwerk, werd eindelijk Spoordonk ingenomen. De hier geplande post bij de gasterij Merode/Big Snack was aanwezig met alleen wat water. Maar dat zou de pret niet deren met een snackzaak op steenworp afstand. Jammer, die was dus gesloten. Dan maar even rusten op het terras.

Na enige tijd kwam de eigenaresse op de fiets aan en begon de zaak te openen. Op ons verzoek werden twee cola's snel geserveerd. Via de oostkant van het landgoed De Baest zakken we nu af naar Middelbeers, niet wetend wat ons daarna nog te wachten stond. Hier werd weer gebruik gemaakt van een post in een café, dat ditmaal wel open was. Deze rust hadden we nu ook wel nodig. Het stokbroodje met kaas smaakte prima: de temperatuur steeg gestaag. Dus niet te lang zitten anders krijgen we straks de volle laag.

De hel naar Diessen: een 6 kilometers lange provinciale weg met een fietspad. Waarschijnlijk heeft men hier de lineaal van afgekeken. Met uiteraard een brandende zon boven ons en wel zodanig dat de schaduw het merendeel NAAST het fietspad viel. Onderweg werden we nog ingehaald door Guus. Erg fris keek hij ook niet meer uit zijn ogen. In Diessen konden we nog gebruik maken van een prima soepje, koffie en thee. Hier kwam ook de familie even kijken naar die gekke 'opa'.

Van Diessen naar Hilvarenbeek was vlot gebeurd. Wel moesten we ons hier nog even door een volgestouwde winkelstraat wurmen. De middenstand had zich weer helemaal uitgeleefd. Allerlei vervoersmiddelen waren in de aanbieding, waaronder prachtige scooters. Ik vertelde de verkoper dat ie echt veel te laat was met zijn aanbod. “Dat laatste stukje lopen we nu zelf wel”.

Hilvarenbeek ligt op zo'n 10 km van de finish, dus ....... (daar is ie weer) tijd voor een Palmpje. Op het Vrijthof op een bankje hebben even genoten van dit mooie plein, maar al snel stappen we weer op. We lopen nu een heel stuk van de route van de eerste lus, maar dan in de andere richting. Handig is dat wel. Dan kun je alsnog foto's maken die die nacht niet helemaal zijn gelukt.

De laatste rust is de gasterij De Gulle Brabander. Wil en ik hadden elk nog een bonnetje over. Jammer maar helaas. Die waren hier niet geldig. Dan maar betalen voor een lekkere kop tomatensoep, als het maar zout is. Na enige tijd werd hier een dame binnengebracht, die even helemaal van de wereld was. Zouttekort?

De laatste 4,1 km doen we in een mooi tempo. Ik voorop onder begeleiding van Jean Michelle Jarre, op 2 à 3 meter gevolgd door Wil. Zo kwamen we aan in Moergestel. De families werden telefonisch gewaarschuwd dat we binnen niet al te lange tijd bij het overschrijden van de finishlijn ons tv-debuut zouden maken op de webcam van Guus. Gelukkig waren er geen lopers direct voor ons, dus waren we goed te zien en nadat we de tv-kijker nog eens vriendelijk werd toegezwaaid, was het afmelden geblazen.

Met een oorkonde en een klein vaantje (helaas geen ijzerwerk, dus JohnnyWalker echt een tocht voor jou) en de broodnodige stempels in boekjes en kaarten, was het gezellig nakaarten. Achteraf en met de wetenschap van nu mogen we zeggen dat deze tocht prima is gelopen. Bij hoge uitzondering en na ampele overwegingen, hebben Wil en ik deze tocht beoordeeld met een 7 minus. Benieuwd of ze volgend jaar naar ons bemerkingen hebben geluisterd.

Op naar Someren.

Opmerkingen:
Na een jaar te hebben overgeslagen voor de Trailwalk 2009, gaan we dit jaar weer een thuiswedstrijd spelen. Met de wijze woorden van een oude medewandelaar uit de pelgrimage naar Banneux nog in het achterhoofd, heb ik in het afgelopen halfjaar enkele 'berg-'tochten in Limburg weggewerkt. Je weet maar nooit.

Zaterdag was het dan zover. Tenue en weekendtas gereed gemaakt en met een goede maaltijd vol met koolhydraten op weg naar Gulpen. Ruim op tijd was ik in Limburg en kon zodoende nog een bezoekje brengen aan familie. Uiteindelijk in Gulpen aangeland, waar mijn auto een mooie stalling kreeg in de schaduw. Handig voor morgenmiddag.

Na ontvangst van de wandelbescheiden snel de tas inleveren en op zoek naar een plaatsje op een van de terrassen. Daar zag ik op afstand de twee overige lopers van het W4W-detachment, Teus en Maarten, aangevuld met een mooie dame. Zelf nog de wachttijd doorgekomen met een Belgisch/Duits koppel dat voor de eerste keer de tocht ging lopen.

Rond 22.20 uur verplaatst het hele gezelschap zich naar de markt, waar - nadat uiteraard het Limburgs volkslied uit volle borst wordt meegezongen - de lopers weggeschoten worden door ene Camille Urlings. Als goed demissionair minister van Verkeer en nog wat, heeft hij waarschijnlijk geregeld dat wij, de lopers, zo min mogelijk zouden worden gehinderd door het autoverkeer. Dat is hem vrij aardig gelukt.

De eerste lus van 34 km ging richting België, in het bijzonder naar Aubel. Ooit heeft daar een zus van mijn oma gewoond op het marktplein, waar ikzelf dan ook nog wel eens heb gelogeerd. Een bijzonder wandellusje dus. In deze lus waren drie verzorgingsposten verwerkt, waarvan de middelste, in Aubel, daadwerkelijk een rustpost was. Hier werden alle lopers verzameld om, na een al of niet korte rustperiode, gezamenlijk weer op pad te gaan. De overige twee waren meer van het soort 'neem uw maaltijd en wandel'.

Rond 05.10 uur kom ik, als een van de laatste, aan bij het Sophianum, de tweede grote rust waar ook de weekendtas is te plunderen. Sokken wisselen, koffie, brood en cola wegwerken, een bezoek aan een klein kamertje brengen en tenslotte de watervoorraad weer op peil brengen. Erg veel tijd krijg ik niet. Om 05.45 uur verzamelt de goegemeente zich weer voor op het plein om een aanvang te maken met de tweede lus.

Al snel na zo'n 300 meter de eerste echte 'berg' die ik met veel moeite kan nemen. De eerdere bulten waren hiermee vergeleken verkeersdrempels. Boven aangekomen een prachtig uitzicht over het Zuid-Limburgse land onder flarden van ochtendmist. Voor ons een steile helling omlaag waarlangs een klein asfaltweggetje de wandelaar in het dal van de Gulp brengt. En dan te weten dat we die wand ook weer op moeten op het eind van de dag .....

De tweede lus loopt verder voorspoedig afgezien van de Fromberg. Ook hier moeten alle reserves worden aangesproken. Op de Keutenberg, bekend van de Amstel-Gold wielertour, heeft men het leed weten te verzachten. Langs de weg stonden vele borden met toonbeelden van de voortreffelijke verzorging en begeleiding. Een mooie geste aan alle medewerkers. Alleen had men het publiek vergeten. Als dank aan al deze mensen zijn alle borden in het fotoboek opgenomen.

In Margraten is de laatste grote buitenrust. Op een zonovergoten asfaltveld, waar een bekend wandelaarster helemaal dol op is, liggen de lopers te genieten van de rust. Maar ook hier komt een eind aan. Met voor het laatst de vlag voorop gaan we terug naar het Sophianum. Onderweg passeer ik nog een nichtje met de twee kids, die zich vergapen aan zoveel malloten.

In het Sophianum wordt de laatste persoonlijke verzorging uitgevoerd. Het is inmiddels 11.00 uur. Vanaf hier mag eenieder op eigen gelegenheid de laatste 10 km in eigen tempo lopen. Alsof ik dat al niet de hele nacht heb gedaan !! Om 15.00 uur moet ik de finishlijn hebben gepasseerd: dus 4 uur voor 10 km. Jammer dat er geen water staat, anders zou ik dat nog wel zwemmend kunnen doen. Ik neem dus maar een uitgebreide rust.

Om 11.45 uur verlaat ik als laatste het Sophianum. Beter is: ik word vriendelijk verzocht de tent te verlaten zodat de zaak kan worden opgeruimd. Al snel komen medewandelaars in het zicht. Als gewonden bij een veldslag liggen er velen langs de kant van de weg: uitgeput en niet meer in staat het ene been voor het andere te zetten.

Bij de laatste verzorgingspost aan de voet van de Gulpenerberg staat voor de liefhebber een schrobbelaar klaar. Ik hou het maar op cola, thee en melk voordat ik de verraderlijke bult ga nemen. Wonder boven wonder blijkt dat deze opgave minder moeilijk is uit te voeren dan gedacht. Tot mijn stomme verbazing loop ik soepel omhoog, medewandelaars inhalend. Tja, ..... melk!

Vanaf de top is het niet meer ver. Een forse helling omlaag, trap af en tussen twee linten door naar de finish, begeleid door enthousiaste kijkers langs de route. Dit jaar geen passage van de doorgaande verkeersweg via een steigerpijpenconstructie: het verkeer werd gewoon stopgezet voor de aanstormende lopers. Aangekomen bij de finish een klein interview weggegeven en aansluitend door naar het finishlokaal waar de zo begeerde stempel voor het wandelboekje te halen was. Met een diploma, een medaille op zak en een voldaan gevoel werd de thuisreis aanvaard.

Jammer dat er weinig animo voor deze tocht is. Dit jaar zo'n 1000 deelnemers. Met een verzorgingsteam van ongeveer 250 man is dit dus 1 verzorger voor 4 lopers. Hier moeten gewoon meer mensen naartoe: uitstekende verzorging en begeleiding, prachtige routes en een prettige indeling, t.w. 35-25-10 km. En ............ je mag ook meelopen, ook al ken je het Limburgs Volkslied niet! En wil je toch dit prachtige lied willen meezingen, kijk dan hier voor de tekst en muziek.

Voor mij is deze tocht een 10 met een griffel waard.

Opmerkingen:
De afgelopen week de Avond4Daagse van Den Bosch weer gelopen. Dit jaar had men enkele wijzigingen aangebracht, waar veel lopers erg blij mee waren. De grootste wijziging was het vervroegen van de starttijd van 16.00 uur naar 14.00 uur. Men wilde hierdoor meer wandelaars aantrekken die in het verleden een hele middag vrij moesten nemen om dan tot 16.00 uur te moeten wachten.

Met een sluitingstijd van 22.00 uur voor het finishbureau heb je een groot 'venster' om de 25 km te lopen. Ook waren de routes op tal van punten flink verbeterd. Zo werd op de derde dag de autoweg Den Bosch-Tilburg vermeden met een mooie route door het Sparrendal en een kilometers lange kaarsrechte route langs het Drongelense kanaal ingekort met een afwisselende route rond de IJzeren Man.

Ook de verzorging was prima geregeld: twee maal een verzorgingspost van de organisatie en ........ diverse terrassen/café's op de routes. Het weer was de vier dagen debet aan de genoten rustpauzes op terrasjes.

Met een starttijd van 15.00 uur ging de eerste dag via Empel en de noordrand van Den Bosch richting Gewande. Her en der verspreid zie je soms een wandelaar lopen. Voor de rest is het heerlijk rustig op de route. Via de Kruistraat en Rosmalen wordt de finish bereikt in iets meer dan 4 uur.

De tweede dag gaat het richting Berlicum. Vandaag rond 14.30 uur gestart en zodoende wat meer wandelaars. Bij het pannenkoekenhuis De Pimpernel komen we nog bekenden tegen van de 80 vd Langstraat. Ook deze route is prachtig.

Dag drie ga ik klokslag 14.00 uur op pad. Vandaag heeeeeeeel bekend terrein, met halverwege een Palmpje dat op me wacht. Met de afwezigheid van de autoweg een genot. Nu kom ik ook erachter dat het 'wachtend Palmpje' niet meer op de route ligt. Dus ga ik na ampele overwegingen rechtdoor op een kruising en kom zo bij het biertje. Met daarna een beetje omlopen kom ik wel weer op de route. Da's het voordeel van bekend terrein. Rond 18.30 uur binnen.

Dag nummer vier is een makkie. Net zoals vorig jaar nog steeds geen 25 maar 20 km. In 2011 wordt dit aangepast, zo is beloofd. De route is voor de Voetstappentochtlopers van 2010 erg bekend. Hele stukken zijn gekopieerd; ik laat even in het midden door wie.

Voor deze laatste 20 km heb ik uiteindelijk 3 uur voor nodig. Voldaan neem ik het zeventje in ontvangst. Het was een mooie training voor de komende Nacht van Gulpen.

Opmerkingen:
Na een succesvolle tocht in Hilversum, werd dit een tocht waarbij de vraag kon worden gesteld: Hoe doen de voetjes het, zo vlak na een Kennedymars? Het antwoord is inmiddels al duidelijk. Goed. Ook na twee kennedymarsen zo vlak na elkaar, marcheert alles nog prima. Nou ja, je voelt wel wat, maar dat zijn ‘peanuts’.

Al vroeg was ik in Oosterhout en kon zodoende de auto prompt vóór de start-/rust-/finishlocatie (aka 'De Bussel') kwijt. Pure luxe. De locatie was een prachtig ruim gebouw, met daarin zelfs (lig-)banken. Als de rest van de tocht ook zo is, dan wordt dit een topper. Weldra meldt Ronald zich en na een kop koffie werd rond 20.45 uur verplaatst naar het marktplein.

Daar stonden al enkele 'locals' verdwaast te kijken naar zoveel helgekleurde 'malloten'. Hier liep ik Wil, Eduard en Edwin tegen het lijf. In afwachting van de start werden de diverse strijdplannen gewikt en gewogen. Rond de klok van 22.00 uur werden we toegesproken door de voorzitter. Hier kan menige bobo een voorbeeld aan nemen. Kort en zakelijk: 'Dank voor jullie komst en succes!' Ook de geestelijkheid was opgetrommeld om, als goede gewoonte in deze streek, de lopers een gezegende en veilige tocht en terugkeer toe te wensen.

Voorzien dus van de zegen van de Almachtige en onder luid applaus van de 'locals', gingen we op pad. In de verdwijnende rode avondzon verlieten we Oosterhout richting noordoosten. Ronald was al heel snel verdwenen. Tja, wat wil je met zo'n supersonisch lijf. Het uiteindelijk plan voor deze tocht: Eduard en Edwin in de spits, Wil en ik nemen de achterflank voor onze rekening.

De organisatie was, denk ik, een beetje overvallen door de grote opkomst. Bij de eerste wagenrust/doorlooppost was het een beetje dringen geblazen. Maar, who cares! Door de duisternis werd de eerste lus voorspoedig afgelegd. Terug in 'De Bussel' lag onze 'spitspatrouille' al languit op de bank.

De tweede lus ging westwaarts richting Terheijden. Maar voor dat we daar aankwamen moest eerst een heel eind over een fietspad langs het kanaal worden gelopen. Dan ben je blij dat er lampjes zijn. Het was er behoorlijk duister. Hier zou ook een waterpost zijn gelegen, maar door te weinig man-/vrouwkracht moest men deze post helaas laten vallen.

Gelukkig werd dit bij de volgende post goedgemaakt. Men moest dan wel zeker 20 meter van de route af!! Voor veel lopers was dit echter teveel. Voor E&E en W&B was dit echter geen probleem. In het schuurtje werd een heerlijke kop koffie gezet: klaar terwijl u wacht. Indien nodig kon men ook geholpen worden door de EHBO. V.w.b. de EHBO, deze mensen heb ik geregeld op posten gezien en ook rijdend op de routes. Dat geeft toch echt een prettig gevoel. Ook de organisatie liet zich vaak zien op de weg. Prima geregeld.

Door naar 'De Bussel'. Onderweg nog een waterpost tegengekomen. Nu eens geen senioren maar twee jonge gasten die hier stonden te blauwbekken om de lopers van fruit en snoepgoed te voorzien. Dat er dan nog mensen zijn die klagen dat er geen water is, terwijl ze zelf geen water bij zich hebben, da's dan jammer.

Terug in ontwakend Oosterhout snel verschonen, voeten weer intalken en wat eten. E&E speren er weer snel vandoor. Geen nood, die halen we wel weer in. Terwijl wij op pad gaan voor de derde lus, komt Ronald net binnen: hij ligt nu globaal 20 km bij ons voor. Wauwww, wat een tempo. We gaan nu richting Rijen door een prachtig gebied. Helaas heeft de route hier een VOY-classificatie van niks. Hele stukken waar een asfaltjunk van gruwt. Maar voor ons een welkome afwisseling en de mogelijkheid om de enkelspiertjes wat los te maken.

Aangekomen in de 50-km rust worden we verwelkomd door E&E. Na een kop soep en de broodnodige rust voor sommigen gaan we, via weer een prachtig natuurgebied, terug naar Oosterhout. Bij de stadsgrens heeft men een heuse rustpost met tent en dixies neergezet. Hier zijn soep, brood, water en mandarijnen in overvloed. Wetend dat we hier weer kunnen rusten in de laatste lus, gaan we goedgemutst verder. In Oosterhout is inmiddels de bevolking wakker geworden. De dromedarissen en/of kamelen van het circus staan alweer in de wei.

De laatste grote rust voor een grote opfrisbeurt. We hebben een zee van tijd. Toch lopen we, als lopers van de 80km-categorie, eigenlijk bijna helemaal achteraan. De voorlaatste rust is een alleraardigst café met terras. In het zonnetje genieten we van de prachtige dag, bijgestaan door een Palmpje. Men doet hier vele pogingen om ons op te zadelen met kilo's mandarijnen. De 'mandarijnenkoning' zag de bui al hangen voor de komende week: enkel mandarijnen als de broodnodige voeding.

Er wordt besloten de krachten te bundelen en gezamenlijk verder te gaan. De vaart is er inmiddels uit. En als klap op de vuurpijl worden we ook nog eens dwarsgezeten door een kudde loslopende paarden incl. berijdsters. Nou ja, dat kan er ook nog wel bij. Bij een van onze jonge 'leerlingen' is de puf er helemaal uit. En we moeten nog 10 km. Maar onze redding is nabij. Uit de categorie 40km-lopers komen twee dames ons achterop, waarbij de jongste een behoorlijke aantrekkingskracht heeft. Het tempo wordt zienderogen versneld en wel zodanig dat wij, de oude garde, met de tong op de schoen het maar net kunnen bijbenen. Het was werkelijk verbluffend.

Zo wordt de laatste rust bereikt; café "Oud Klooster". Moe maar voldaan nemen we plaats aan een tafel, bestellen (na lang wachten) drie cola en stellen vast dat € 5,80 niet door drieën te delen is. Deze vaststelling wordt doorgegeven aan de ober/eigenaar. De dames nemen afscheid en dus moeten we de laatste 5 km op eigen kracht naar de meet. W&B willen uit puur lijfsbehoud een eigen tempo lopen en beloven dat ze ruim voor de meet zullen wachten op E&E. Zo gaat ieders zijn weg. Vlak voor de streep, gezeten op een gemeentebankje, wachten we onze jonge leerling-wandelaars op.

Gevieren, aangevuld met Marcel, gaat het over de rode loper. Het aanwezige publiek klapte uitbundig voor deze laatste 80km-lopers. We zijn binnen. Na een rondje om de kerk, kunnen we uitpuffen in 'De Bussel'. Een medaille en oorkonde rijker en, wat zeker niet minder belangrijk is, een goed gevoel wordt de thuisreis aanvaard. Nog juist op tijd denk ik aan de stempelkaart en boekje. Zou ik bijna voor niks hebben gelopen.

Wil, Eduard en Edwin, dank voor de mooie en prettige tocht. Ook jij Ronald, dank voor de babbels.

Opmerkingen:
Mijn tweede KM staat voor de deur. Na het niet-uitlopen van de KM in Winterwijk en wat medische hick-ups van ondergetekende, moet dit toch echt de eerste van 2010 worden die ik ga uitlopen. Na een gedegen fysieke voorbereiding en een controle van de 'belading', vertrekken we al vroeg naar het 'battle field' rond Hilversum.

Door files op de A27 komen we via Ouderijn toch nog ruim op tijd aan in de 'Arena'. Daar word ik al gelijk digitaal vastgelegd door Voy, die met enig leedvermaak ons Walkers komt uitzwaaien.

Gewapend met o.m. een prachtig schilderij van een clublid van de LAT dat bij mij per abuis was bezorgd, en mijn weekendtas meld ik mij aan. Vriendelijk wordt je door de organisatie ontvangen en gelukkig kan ik het schilderij bij het startbureau achterlaten. Uitgerust met een 'lotenboekje' mag ik wachten tot de start. Met de aanwezige W4W-ers wordt een hoek van het lokaal veroverd. In no-time rollen de W4W-ers nu binnen en de hoek is al snel te klein. Daar ook de temperatuur drastisch omhoog loopt in het lokaal, ga ik buiten verder afwachten.

Na de veiligheidsinstructie door de organisatie en een woord van de gemeente, wordt rond 22.00 uur gestart. De eerste kilometers loop ik op met Zoef Sloef en Suseltje. Hier kan ik heerlijk in het Limbabwnees 'kalle'. De route is natuurlijk bekend van 2009 en vastgelegd in de gps. Toch kom ik hele stukken tegen die me niet bekend voorkomen. 'Zwarte gaten', is het commentaar.

Door de duisternis, die eigenlijk helemaal niet zo duister is, worden Naarden, Muiderberg en Muiden 'veroverd'. Bij de spoorbrug bij Weesp beginnen de vogels zich al te melden. Ondanks dat het ogenschijnlijk nog niet echt dag wilt worden, fluiten de vroege vogels in de bossages om ons heen. De enige andere reden zou kunnen zijn dat ze gewekt zijn door 'dwazen' die zo nodig in de nacht willen wandelen. Ik probeer de diverse W4W-dames bij te houden, maar het ziet er deze wandeltocht naar uit dat het hele damesdetachement aan de EPO zit. Dus loop ik regelmatig rustig zonder begeleiding, genietend van de duisternis, naar de eerste caférust.

In Diemen aangekomen, komt de weekendtas erbij en maken we ons op voor de tweede ' battle': Diemen-Loenen. Schone sokken, T-shirt en theedoek. Na het wegwerken van enkele LAT-boterhammen en 'n cola, ga ik op weg met Jan.

Gelukkig heeft Jan ook geregeld last van 'black holes' en kunnen we elkaar geregeld aanvullen. Via de flanken van Amsterdam-Zuidoost en Driemond volgen we de prachtige route langs de Gein en via een korte doorsteek stuiten we op het Amsterdam-Rijnkanaal. We zouden hier ons 'doel' moeten zien. Helaas. De broodnodige brug lag nog steeds verscholen in de mist. Dit maakte het er niet gemakkelijker op.

Zo komen we aan bij wagenrust 3. Door de LAT is de lat v.w.b. de verzorging op hoog niveau gelegd. We kunnen ons tegoed doen aan warme en koude dranken. Allemaal alcoholvrij. Maar daar was rekening mee gehouden. De verzorgingstrein van Dr. Pain had deze ommissie al onderkend en ervoor zorg gedragen dat een Palmtje bij de hand lag.

Na deze 'shot' werd de lijdensweg richting brug, die nog steeds verborgen was in de mist, weer opgestart. Inmiddels zaten we in de kopgroep van de achterblijvers. Dat geeft toch wel een rustig gevoel. Na een georganiseerde plaspauze, kwam weldra de brug tevoorschijn uit de mist. Jan miste de roltrap/lift en moest dus deze 'stairway to heaven' op eigen kracht nemen. Dat hij nog voldoende energie had, bleek wel uit de poging om nog hoger te klimmen dat het voetpad dat ons over het water zou brengen. Inmiddels had Berend ons ingehaald.

Via Vreeland met zijn rondje over de bruggen, komen we uiteindelijk in Loenen uit waar we rondje om de kerk lopen. Ik ken mensen die een kortere weg weten!! Daar werden we opgewacht door o.m. het bekende W4W-damesteam, dat hier nog eens werd versterkt door de 'TGV-Bleu'. Liefdevol werd door haar het diverse aanwezige leed digitaal vastgelegd, zo in de geest van: 'Dat heb ik mooi gemist.'

Na een ietwat houterige start (spieren) gaan we gedrieën op pad langs de Vecht richting Breukelen. Door de energie van Berend en mijn fotografische activiteiten, zijn de twee heren alras uit mijn zicht verdwenen. Geen nood. Rob en Bertus lopen nog achter mij. Het eerste bankje is voor mij en ik wacht daar op Bertus om zo gezamenlijk de glorieuze intocht in Hilversum te beleven. Rob loopt vlak achter ons en komt steeds naderbij. Als ik hem vraag 'Hoe gaat ie?' wordt ik nors teruggefloten. 'Stomme vraag, Bernard. Zie je niet aan mijn tred hoe het gaat?' Inderdaad, heeeeel erge domme vraag. Menige hinde in de vrije natuur zou jaloers zijn op de soepele tred van Rob. Rob, bij deze mijn excuses.

Ons wacht de lange kaarsrechte route langs de Loosdrechtse Plassen met een kleine détour door Tienhoven. Zo rustig als het op de grond is, zo druk is het in de lucht. Vliegtuigjes, zweefvliegers, heli's, het bromt en zoemt behoorlijk. Ik begin zelfs meelij te krijgen met de bewoners (o.a. Gerrit) in de buurt van dat vliegveld in Nieuw-Loosdrecht.

Bij de laatste wagenrust blijkt dat we nog steeds in de kop van de staart zitten. We hebben zelfs nog een zee van tijd over voor de laatste 5 km. Goed gevuld en gelaafd gaan we op pad voor de apotheose van deze tocht. Hoe dichter we de finish naderden, hoe meer vertwijfeling zich meester maakte van Bertus. Al twee keer was hij bij deze tocht in de laatste meters nat geworden. De laatste keer mocht ik zelfs met hem meegenieten. Donkere wolken dreven door het firmament. 'Zou het dan toch .....?'

Gelukkig werd de eindstreep droog gehaald. D.w.z. droog van het regenwater, maar nat van het zweet. Aangekomen bij in het finishlokaal werden we wederom vriendelijk onthaald door de organisatie. Het merendeel van de W4W-familie was al naar huis. Wij hadden dan ook erg veel tijd genomen voor deze 80 km: 18 uur en 45 minuten.

Maar .............. mijn doel voor deze tocht was gehaald. Uitgelopen binnen de tijd. Dat geeft de burger moed voor de komende tochten. Graag wil ik mijn W4W-familie - in bijzonder Angelique & Co, Jan, Bertus en Gerrit -, de organisatie, het KNMI, maar vooral de mensen op de verzorgingsposten danken voor de prima afhandeling van al mijn verzoeken. Jammer dat dat ene verzoek het niet heeft gehaald: De Bossche Bol.

En nu op naar Oosterhout.

Opmerkingen:

Opmerkingen:
Om 05.30 uur gaat de wekker. Lekker ouderwets vroeg. Na het samenstellen van het lunchpakket, op weg naar mijn Bloessemtocht-wandelmaat Martin. Het is nog wel even ijskrabben op de voorruit; het resultaat van een nachtvorstje.

Nadat ook Martin is opgehaald, op weg naar Geldermalsen. De wei is nog behoorlijk leeg. Dit keer weinig Natres-personeel. Bezuinigingen?? Vlak bij de molen wordt ons stalen ros geparkeerd.

OP 'Het Plein' voor de fruitveiling kun je een kanon afschieten. Hier en daar een verloren/geeuwende wandelaar. That's all. In de hal is het gezellig druk. Met onze e-ticket hoeven we niet in de rij te gaan staan.

Gezien het vroege tijdstip hoef ik niet echt te zoeken naar 'familie', dus gaan we op zoek naar het koffiepunt. Rond 07.00 uur is het dan zover. Dit jaar zonder een onhoorbare speech van een bobo worden we gelost.

Het is nog niet helemaal licht en een deken van mist ligt over het land. Volgens De Bilt moet het een zonnige dag worden zonder een drupje regen. Maar dus niet in Geldermalsen. Na het passeren van het tweede baileybruggetje worden de wandelaars onthaald door een plaatselijke regenbui. De fruitkwekers proberen de bloesem te beschermen tegen de vorst.

Afgezien van deze zeer plaatselijke regenbui blijft het voor de rest van de dag kurkdroog. Uitwendig tenminste. Bij brug nr. 3 en 4 worden nog enkele collega's digitaal geschoten om zichzelf later op het web terug te zien. De omgeving blijft prachtig met die mistflarden.

In Fort Asperen wordt standaard de soep genuttigd. Dit jaar een overheerlijke Italiaanse tomatensoep. Een beetje zout is nooit weg. Het is daar heerlijk rustig. Het fort staat niet als zodanig op het routepapiertje vermeld.

Post Albertine is de volgende noemenswaardige stopplaats. Zo'n 8 km voor de finish is het tijd voor een Palmpje. Laten ze die nou net niet hebben. Dan maar een gewoon pilsje. Of twee. Genietend van het bier zie ik Bertus R. met zoon Denis nog voorbij komen. Na een korte begroeting snelt hij er weer vandoor. Hier komt nog een oud-collega ons achterop. Alleen is de muzikale inzet van de plaatselijke harmonie van dien aard dat een fatsoenlijk gesprek niet mogelijk is. No problem, we zijn tenslotte hier om te wandelen.

Uiteindelijk komen we rond 15.15 uur aan op de veiling. Het is iets drukker dan vanochtend. In de rij staand voor de broodnodige beloning tref ik nog Nopu aan. Het eerste en enige 'W4W-familielid' dat ik vandaag aantref. Is de rest wel geweest?
(Naschrift. De foto's van Bertus gezien hebbend, is deze laatste vraag niet meer van toepassing!)

De grootste uitdaging voor deze dag komt nu. Het uitrijden van Geldermalsen. Op de parkeerwei is het stampend druk van vertrekkende auto's. Die moeten allemaal door 1 (zegge 'een') toegang de wei verlaten. Al snel worden de parkeerkaarten, à raison van € 2,00, niet meer ingenomen. Alles moet snel, snel, snel. De verkeersregelaars weten van voor niet dat ze van achter leven. Een grote heksenketel. De toezegging van de politie om de afvoer van auto's dit jaar beter in de hand te hebben, wordt niet helemaal waar gemaakt. Maar ja, het waren vandaag wel erg veel auto's. Waarschijnlijk was het stralende weer hier debet aan.

Ondanks deze kleine tegenslag, was het een prachtige dag met heel veel zon en een beetje bloesem. Volgend jaar beter.

Opmerkingen:

Opmerkingen:

Opmerkingen:
Na een lange, doch relaxte voorbereiding was het zaterdag dan zover. Het strijdplan van de Voetstappentocht kwam in uitvoering. Na een bloedeloze afvalrace, meldden de overgebleven vier musketiers Aramis, Athos, Porthos en D'Artagnan zich aan de start in het Belgisch eethuis. Na een gevecht met Bossche Bollen, gingen ze rond 10.15 uur op weg voor een rondje van zo'n 30 km langs de oevers van de Dommel.

De weergoden werkten mee en de zon verwarmde het viertal, zodat de ergste kou werd gebroken. Buiten de vestingwerken van Den Bosch ging het gelijk de vochtige grasdijk op rond het westelijke deel van het Bossche Broek. Menige vergelijking met een WS'78-tocht werd gemaakt. Het Bossche Broek is een moerasgebied van zo'n 200 ha ten zuidoosten van 's-Hertogenbosch. Dat het de laatste tijd goed vochtig was geweest was goed te zien omdat hele delen van het Broek onder water stonden.

Na deze grasstrook werd eenieder getrakteerd op een mooi stukje VOY-asfalt. Dit bracht ons via de brede oprijlaan van huize Haanwijk in de buurt van kasteel Herlaer, dat nabij de samenvloeiing van de Dommel en de Essche Stroom ligt.

Een prachtig gerestaureerd huis met een mooie tuin incl. theehuisje. Maar na het informatiebord te hebben gelezen, was de belangstelling ineens een stuk minder. Een centrum voor al of niet-geslaagde managers en ander bobo's, om in hoge zweverige sferen een kijkje van zichzelf te krijgen. Enfin, niets voor ons.

Omdat de eerste rust was vervallen, werd teruggevallen op plan B: de iets buiten de route liggende sportkantine van de sportclub Irene - Zwanenberggroep. Met ietwat verbaasde blikken werden we ontvangen, maar koffie was geen probleem. Buiten op het veld rende een kluwen jongens achter de bal: ze moeten nog veel leren.

Na afwisselend asfalt en zandpad, waarbij helaas 1 km over een fietspad langs een drukke weg genomen moest worden, werd het riviertje de Dommel gevolgd. Een smal pad langs het water, waarbij zomerse gedachten opkwamen van bevallige deernen langs de waterkant in een door de zon beschenen prachtige oeverbegroeiing. Helaas, er was nu weinig begroeiing en ook de zon was niet al te sterk.

Via het landgoed Zegenwerp, zo'n 70 ha groot, kwam het gezelschap aan in het centrum van St. Michielsgestel. Daar, in de Gasterij De Zwaantjes, was de tweede rust gepland. In een luxe omgeving, versterkt door bezoekers in zondagse kledij, werd de maaltijd genoten: drank, soep en de meegebrachte eetwaren. Het personeel viel in de smaak.

Na deze lange rust - what's in an hour? - werd een aanvang gemaakt met de laatste 9 km. Via het landgoed de Pettelaar, een kleinschalig gebied ten zuiden van 's-Hertogenbosch, en de oversteek van de autoweg werd de Bossche Broek voor de tweede maal genomen, maar nu de oostkant.

Na asfaltpaden, klinkerpaden, zandpaden, graspaden en fietspaden lag hier de laatste variant van verharding: een metalen roosterpad op palen dat de wandelaars OVER de natte graslanden en poelen bracht. Een mooie gewaarwording. Na het verlaten van de BB, was het maar een klein eindje tot aan de finish.

Het Vlaamsch eetcafe was inmiddels druk bezet, maar een tafel voor vier zat er nog wel in. Zoals het een goede tocht betaamt, werden de deelnemers verrast op een kleinigheid, twee stickers (het kon niet op), de stempel 'KOPIE' voor het wandelboekje, de 'medaille' en een heus meetgereedschap om de tocht na te meten. Ik heb maar niet verteld, dat ik thuis mijn bureau had opgeruimd. :-)

Innerlijk verfrist vertrok het gezelschap richting NS-station, waar afscheid werd genomen. Aramis, Athos en Porthos namen de trein, ondergetekende nam zijn stalen ros richting huis.

Aramis, Athos en Porthos, "Tous pour un, un pour tous!" bedankt voor jullie deelname.

Opmerkingen:
De opening van mijn LAW-seizoen kan heel kort worden samengevat: Successen in het verleden zijn geen garanties voor de toekomst.

In de avond naar Arnhem; in dit geval naar de finish. Zo dichtbij en toch .... Samen met Wil geprobeerd een voorbeschouwing te maken, maar we kwamen niet verder dan dat het donker, lang, en koud zou worden met erg weinig tijd.

Vanaf de finish werd het lopersgezelschap met de bus naar Winterswijk gebracht. Even zag het er naar uit dat we niet op tijd aan de start zouden kunnen verschijnen. File voor de Duitse grens!?

Gelukkig gingen de meesten naar de Duitse wintersportgebieden om te skiën en te schaatsen; wij gingen alleen maar wandelen in Nederland. Ja ja.

Aangekomen op de startlocatie werd het al snel duidelijk dat ik iets had vergeten: mijn schaatsen! De parkeerplaats was spiegelglad en dit fenomeen zou zich in de nacht meerdere keren voordoen.

Na begroeting van vele W4W-familieleden, 'n kop koffie en enkele woorden van de marsleider, werd er om 23.00 uur in twee groepen gestart onder toezicht van de Gelderse Omroep. De eerste 40 km waren niet gepeild; we moesten als groep bijeen blijven. Gezien de condities van de ondergrond en de invloed van het weer hierop, een haast onuitvoerbare opdracht. Als verzwarend feit was daar ook nog de 'voorloper', die met een masochistisch tempo de groep door het Achterhoekse land leidde; enige correctieve opmerkingen van de marsleiding ten spijt

Maar dat was voor mij dus de uitdaging. Na enkele trainingen en een prima gelopen tocht in Geldermalsen, wilde ik volgen. Wetend dat als je wat afzakt het gat groter en groter wordt, besloot ik zoveel mogelijk voorop te lopen. Zo heb ik de meeste van de eerste 40km weggewerkt, soms 'schaatsend' dan weer lekker lopend.

Een mooi moment was weggelegd voor mijn gedurfde inhaalmanoeuvre van Ronald, aka LHST. Nooit was ik in de gelegenheid deze ultieme ervaring te beleven. Altijd was zijn rug het enige wat ik zag; nu kon ik al passerend ook zijn aangezicht bezien. Helaas zal deze ervaring eenmalig zijn. Ronald, bedankt.

De verzorging van deze tocht was prima. En dan ben ik nog zuinig. Goed georganiseerd en je kon van alles krijgen, behalve 'Bossche Bollen' !! Maar toch, voor elk wat wils.

Vlak voor de 20- en 40km rust werd het tempo mij teveel en moest ik me noodgedwongen laten afzakken. Gelukkig kon ik op de rustpost snel op verhaal komen. Deze eerste helft van de wandeltocht was 'eens, maar nooit weer'. Het groepslopen in een 6,5-6,8 km/h tempo werd mij uiteindelijk funest.

Na de rust, waarin de drijfnatte wandeloutfit werd verwisseld voor een droge, werd met Wil de tweede helft snel doorgenomen. Breekpunt was blijkbaar een pontje op 20 km vanaf de rust dat tot 12.30 uur zou varen. Daar moesten we dus wel op tijd aankomen. Dus gevoelsmatig WEER tempo-lopen.

Vol goede moed gingen we getweeën op pad. Inmiddels was het daglicht ontstoken en konden we genieten van de omgeving. Wil wist hierover het nodige te vertellen, het was tenslotte zijn 'trainingsgebied'.

Het moet gezegd worden, de omgeving was prachtig. Echter, de inspanning om mijn fototoestel te bedienen was me zelfs teveel. Op de dijk kreeg ik het 'Omloopsyndroom'. Ik moest alles registers openzetten om vooruit te komen. We hadden allebei het idee dat we de laatste waren. Achter ons was niemand te zien. "Hoe kun je dat nou weten?", zal men zich afvragen.

Da's niet zo moeilijk. Zo'n 8 km rivierdijk was in de route opgenomen. En als je op die dijk rondkijkt, zie je waar je net vandaan komt en - wat nog fnuikender was - waar je naartoe moest: aan de einder kleine mensjes in felgekleurde hesjes, lopend over de dijk.

Heel langzaam ging het licht uit, ondanks verwoede pogingen van Wil om me bij de les te houden. Geen last van voeten, enkels, knieën of spieren. Dat draaide zonder haperen. Nee, de 'grijze koek' tussen de oren was helemaal op. De wetenschap dat de gladde, heuvelachtige Posbank nog voor me lag, gaf me de nekslag.

Tot het veer en niet verder. Rond half twaalf kwam het veerpontje in zicht. Aan de overkant was de rustpost met bankjes en warme hamburgers. Alle gevoelens waren dubbel. Doorgaan, niet doorgaan? In de rustpauze knap je wel weer op, maar ja ...... die laatste 20 km 'schaatsen/glibberen' ... daar zat ik nu net niet op te wachten. Alles was nu nog heel!

Ik heb Wil dus alleen het laatste stuk laten lopen. Sorry Wil. In afwachting van vervoer heb ik nog diverse wandelaars voorbij zien komen. Nog meer zelfs dan verwacht. Uiteindelijk kwamen de laatste drie wandelaars, Berend, Carola en Trudy, als laatste met het veer over, op de hielen gezeten door de pijlophalers. Het drietal zag het helemaal zitten. Knap hoor.

Met de EHBO'er ben ik tenslotte verkast naar de finish. Onderweg daar naartoe begon het te hagelen/regenen/sneeuwen. Moet ik nu blij zijn? Bij aankomst me afgemeld. Tja, dan knaagt er toch wat, als je je medewandelaars moe maar heel voldaan over de finish ziet komen. Enfin, weer een ervaring rijker uiteindelijk snel naar huis en onder de douche. Niet alleen de spiertjes blijven trainen is prima, ook de 'grijze massa' moet hier en daar wat aangescherpt worden. Een andere smoes heb ik niet.

Opmerkingen:
De laatste test voor Winterswijk. Daar er maar 17,5 uur ter beschikking is voor de 80 km, moet het tempo in het begin goed omhoog. Da's dan ook het streven voor deze dag.

Ruim op tijd rol ik de parkeerplaats op. Er is nog plaats genoeg. In het startlokaal is het behoorlijk druk. Inschrijven, kop koffie, waterfles vullen en een bezoek aan het toilet zijn de noodzakelijke bezigheden.

Wil zou ook meelopen vandaag, dus even buiten kijken of ie al in de buurt is. Niemand te zien. Nadat de grote meute is vertrokken, haal ik ook maar de routebeschrijving voor de 40 km op, reset m'n gps en ga goed gemutst op stap. 40 Km dus, dat moet dan binnen 8 uur afgewerkt worden. Als het weer maar mee wilt werken. Hierin had de vereniging een kleine omissie gemaakt. Ze waren vergeten op tijd de J-BOM in te zetten: de Joker, Belast met het Optrekken van de Mist.

Over het parcours hangt een grauwe deken van mist. Van de diverse mooie natuurgebieden zie ik uiteindelijk maar een langgerekte strook van zo'n 200 meter links en recht van de weg. De rest verdwijnt in de mist.

Geldermalsen. Al gauw denk je aan de Bloesemtocht, Mariënwaard, Beesd en de Linge. Gelukkig werden we door de trackbouwer een geheel andere richting opgeleid. De linkergrens van het operatiegebied werd de spoorlijn Den Bosch-Utrecht; rechtergrens was de rivier de Lek. Hier en daar zaten er redelijk wat lange rechte einden in, maar door de mist viel dat niet op.

Ondanks een prima temperatuur (ja ja, in Spanje is het warmer), was hier en daar de weg pardoes verraderlijk glad. Met een stevig tempo kon dat wel eens verkeerd uitpakken.

De eerste rust verscheen al vrij snel na 8 km vanuit de mist. Een prima kop koffie en een plakje peperkoek werd hier smakelijk weggewerkt en hups snel weer op pad om geen tijd te verliezen.

Via wat asfaltwegen en een vergeten halfverhard paadje gaan we richting Beusichem. Nooit van gehoord. In een dorpshuis was de 2e rust. Moet ik nu alweer pauze houden? Deze rustplek werd akkoord bevonden om wat uitgebreid te bezoeken bij de tweede rotatie. Dus nu geen pauze maar door naar de Lekdijk.

Van de Lek heb weinig gezien. Jammer van al dat haastige verkeer op de dijk. Via Het Rondeel met zijn prachtige villa en De Plantage, waar de gemeentelijke volière was, wordt Culemborg genomen. Het lag in de bedoeling om in het centrum in een horeca wat te nuttigen en Wil op te wachten maar voor ik het wist was ik alweer het oude centrum uit, op weg naar weer Beusichem.

De mist begon al wat op te trekken, waardoor er meer gelegenheid kwam om foto's te maken. Jammer dat langs de weg zoveel rommel lag. Hoezo, Nederlanders een proper volkje.

Weer aangekomen in het dorpshuis van Beusichem, trakteerde ik mezelf op een heerlijke kop tomatensoep en een tosti. En zie daar, Wil meldt zich ook aan de bar. Hij zat maar een kwartiertje achter mij. Na een uitgebreide gezellige pauze die globaal zo'n uur duurde, zijn we gezamenlijk op gegaan voor de laatste 13 km met een kleine rust in het pannenkoekersrestaurant.

Via Zoelmond en Asch naar Buren. Die plaats kwam me bekend voor. Ooit hier met Wolfje gelopen bij een Kennedymars. De skyline van Buren met zijn molen en prachtige toren was al van ver te zien. Al pratend en kijkend betraden we het oude centrum. Direct werden we links af gestuurd, een oud straatje in richting de molen.

Het was echt 'sightseeing Buren'. Zigzaggend door het centrum om uiteindelijk aan de zuidzijde het dorpje te verlaten. 'Hallo, waar is het panne(n)koekersrestaurant?' Een medewandelaar deelde ons vriendelijk mee dat dit aan de noordzijde van het stadje lag. RODODENDRON! Dan maar geen panne(n)koek.

Van hieruit was het niet meer zover. Via Buurmalsen werd uiteindelijk Geldermalsen bereikt, waar we ons tegoed deden aan een vers glas cola en een appel. Uiteindelijke daarwerkelijke wandeltijd: 6 uur en 50 min. We hadden dus beide het gevoel prima te hebben gelopen.

Tegenover ons zaten twee broodmagere maar kwieke heren, die ook hadden meegelopen. Laat ik hierover kort zijn. De inhoud van het gesprek was van dien aard, dat ik uiteindelijk tot de slotsom kwam, dat ik nog heul veul moet trainen wil ik ooit in de nabijheid van deze 'hazen' komen. Of dat ooit zal lukken, ik denk het niet.

Opmerkingen:
Niet gelopen, toch genoten. Dit mag wel mijn samenvatting zijn van deze tocht. De beschikbare 20 uur voor deze 100 km lange tocht is voor mij te krap. Maar de sfeer die ik vorig jaar proefde, was te mooi om voorbij te laten gaan. De organisatie gevraagd of ik dit jaar foto's mocht maken. "Geen probleem. Graag zelfs."

Dus toen dit jaar enkele W4W-ers de B100 gingen lopen, stond het voor mij vast de 'spiegiese' begeleiding en de aanvullende verzorging op me te nemen. Met wat dekens en stoeltjes van 'Hare Majesteit' en diverse zoets, zouts, hartigs en water van de Aldi, was ik vrijdag gereed.

Helaas gooide een ooievaar wat roet in het eten. 's Middags om half vier was ik voor de tweede keer opa geworden. Tja, daar kan een B100 niet tegen op. Dan maar wat later aanvangen met de verzorging. Mijn 'spiegiese' begeleiding was toch pas op het eind nodig.

En zie daar, met zijn sneeuwwitte Busso met blauwe zwaailichten sprong Bosso vanuit Zeeland in het gevallen verzorgingsgat. Grandioos. Zo waren de lopers in ieder geval verzekerd van een gecertificeerde w4w-begeleiding.

Na de fantastische kennismaking met de nieuwe aanwinst in de familie, voor de belangstellenden, ze heet Imke (het blijft toch telkens weer een prachtig wonder), kon ik rond 22.15 uur mij melden bij de start. De lopers waren net een kwartiertje onderweg.

Bosso stond daar met zijn Busso op me te wachten. Een prachtige oude ziekenbak met prima bankjes. Alleen de instap was erg hoog, gezien de moeite die menigeen de volgende dag had om even te gaan zitten op de banken. Snel werden mijn spullen in de Busso geladen en vertrokken we naar de eerste rust.

Bosso had een mooie routebeschrijving gekregen naar alle verzorgingsposten en cafés, maar m.b.v. een Bom Bom was dat eigenlijk overbodig. De Bom Bom wees ons prima de weg door de duisternis.

De posten van de B100 hadden een rijk gevulde menukaart. Voor de lopers was er van alles te krijgen. Maar veel tijd om te lanterfanten hadden ze niet. De diverse verhalen hier op het forum zijn daar het geschreven bewijs van.

Voor de verzorging was het vaak turen in de duisternis naar reflectievestjes en gissen waar ze vandaan zouden komen. Zolang het donker was, bleef onze mascotte in de Busso. Wel werden de stoeltjes in de loop van de nacht steeds vaker gebruikt. Zitplaatsen is binnen de B100-wereld een vies woord.

De nacht was lang en erg fris met temperaturen rond en onder het nulpunt. Met de lopers ging het prima. Ronald, Berend en Trudy liepen eerst bij elkaar. Bert had zijn eigen wandelmaat en Appie en Jannie liepen uiteraard samen.

De laatste vier bleven goed in het midden van het 'peloton', terwijl Ronald, Berend en Trudy al vrij snel in de achterhoede verzeild raakten. Maar dat zijn we gewend van T. en B. Ronald heeft ergens op de route het gaspendaal ingedrukt en is uiteindelijk alleen verder gegaan. De rustpost bij het 'Uitvaartcentrum' (welke onverlaat richt daar nu en rustpost in) was al door alle W4w-lopers gepasseerd, behalve B. en T.

De organisatie begon wat bedenkelijk te praten. De kreet 'uit de wedstrijd nemen' viel nogal eens. Oei, als dat maar goed gaat. Uiteindelijk kwamen ze beiden als laatste aan op het uitvaartcentrum. Na een medische controle was het voor Trudy echt een uitvaart. De rechterknie wilde niet meer. Hoe moeilijk het ook was, haar beslissing om uit de strijd te stappen was de beste. Chapeau Trudy.

Berend ging als een speer weg naar de volgende wagenrust. In de volgende caférust zou hij kijken of verder lopen zinvol/verantwoord was. In een supertempo haalde hij vele lopers in. Maar tussen de wagenrust en de caférust sloeg het noodlot weer toe. Bij een lelijke misstap werd de rug geblesseerd. Ook 's nachts had hij zich al lelijk verstapt. Aangekomen in de caférust moest ook hij een moeilijk maar verstandig besluit nemen om uit de strijd te stappen. Hulde Berend.

Een geluk bij een ongeluk voor hen. De hel moest nog komen: de Loonsche en Drunense Duinen. Hier zagen vele lopers, naast grote vlaktes zand, 'sterretjes' voor de ogen.

'Degene die dit heeft bedacht moeten ze vierendelen!' was een van de meest bescheiden opmerkingen die ik als fotograaf mocht aanhoren op de hei.

Naast nog even als DHL te hebben gespeeld voor de organisatie, werd de laatste rustpost door ons bezocht. Hier kon men een extra rondje lopen van 10 km om vervolgens naar het op 5 km afstand gelegen start-/finishlokaal te lopen.

Ronald kwam hier ruim op tijd aan en ging de 10 km lus in. Appie en Jannie hielden het voor gezien en gingen rechtstreeks naar de finish. Bert en zijn wandelmaat kwamen nog op tijd aan voor de 10 km lus. Bert zag dat eigenlijk helemaal niet zitten. Maar zijn bloed kroop waar het niet gaan kon. Samen met nog twee Belgische vrinden gingen ze op weg voor de laatste 15 km.

Na bijna een etmaal prima wandelweer te hebben gehad, begon het nu zachtjes te ijzelen/regenen. Jammer dat een zo mooi festijn moest gaan eindigen in regen.

Nadat Ronald en Bert & Co hun 10km-lusje hadden volbracht, was het voor ons afmars naar de finish. Daar werden we verrast met een oorkonde en een batch van de B100 voor de bewezen diensten. Het aannemen van de batch kostte me wel enige moeite. Tenslotte heb je niet gelopen. Maar we zouden en moesten het aannemen.

In de warmte van het finishlokaal hebben we Ronald en Bert & Co zien binnenkomen. Helaas zijn Appie en Jannie ons ontglipt.

Trudy, Berend, Ronald, Appie, Jannie, Bert & Co, van harte proficiat met jullie wandeltocht. Ik heb van jullie genoten.

Opmerkingen:
Een wandeling door 'mijn achtertuin': lekker uitgeslapen aan de start verschijnen zonder ver te hoeven rijden. Lekker relaxed dus op weg naar Vught.

Terwijl het nog ietwat donker is, rol ik rond 08.00 uur de parkeerplaats op. Plek zat. Het startcentrum is op 200 meter. Binnen is het toch al behoorlijk druk, maar nog niemand van de W4W-familie. Na het in ontvangst nemen van de nodige papieren, genieten van een kop koffie. Door de lange onderbroek en een dikke voering wordt het mij te warm en ga dus naar buiten. Op de parkeerplaats komt Wil aan en ook Henrike meldt zich weldra bij de start.

Rond 08.45 uur komt eenieder nerveus naar buiten. Bij WS'78 wordt in peloton gestart. Na een enkel woord van - mogelijk - de voorzitter, worden we gelost. Na zo'n 200 meter staan de mensen met de routebeschrijving: 'levensgevaarlijk! '. Als eerste storten de 'hazen' zich op de uitdelers, gevolgd door diegenen die wat meer tijd hebben.

Wij, Henrike, Wil en ik, beginnen aan de tocht en worden al snel gepasseerd door Rumi. De rolverdeling bij deze tocht is snel gemaakt: Henrike leest de route, Wil en ik volgen gedwee.

Al snel verlaten we de bebouwing van Vught en via de Bossche Broek - waar we worden ingehaald door deSpier - en het Sterrenbos gaan we richting Den Dungen. Daar vinden we de eerste kleine rust waar we een kop heerlijke erwtensoep krijgen uitgereikt. Die gaat er prima in.

We volgen een oude dijk die door het Brabantse landschap kronkelt. Op diverse plaatsen zijn nog de getuigen te zien van dijkdoorbraken: waterrijke wielen in mooie besneeuwde bosjes.

In Schijndel aangekomen duiken we het café in waar de grote rust is. Na wat zoeken vinden we gedrieën plek om uit te rusten en te genieten van cola en koffie. De eigengemaakte boterhammen en meegebrachte mandarijnen gaan er prima in. En zie daar, Gery en Syl komen het café binnen. Ze zijn ietwat later vertrokken uit Vught en zijn blij wat familieleden te zien. Wat stoelen worden bijgeplaatst.

Na de rust gaan we het richting Gemonde, onder 'lijding' van de marsbegeleider van twee weken terug: meneer Jan. De route brengt ons door landerijen en over smalle paadjes, waar de sneeuw soms nog 15 cm hoog ligt. Zo gaan we door Gemonde heen en genieten van de tweede 'wagenrust'.

Vanaf hier is het niet meer zover. Via de moddervette waterkant van Dommel, een golfterrein, een derde 'wagenrust' met mandarijnen en de waterkant van de Essche Stroom komen we in Halder. Van hieruit gaan we richting kasteel Maurick. Hier vlak voor staan prachtige villa's in het bos. In gemeenschap wordt de vraag stilletjes gesteld, of de bewoners wel gelukkig zouden zijn. Ik niet, want ik mocht niet uitstappen en naar 'mijn huisje' gaan !!

Kasteel Maurick mocht de belangstelling hebben van vele wandelaars. Het is dan ook DE trouwlocatie van Zuid-Nederland. Ik het sneeuwlandschap lag het er dan ook sprookjesachtig bij.

Via een loopbrug over de autoweg en enkele kleine straatjes komen we weer aan bij het startlokaal. Gelukkig is het daar minder druk. De 'hazen' zitten alweer in de trein. Na een korte evaluatie en een drankje vertrekken de dames richting station. Wil en ik niet veel later richting parkeerplaats. Het begint nu zachtjes te regenen.

Het was weer een mooie, droge tocht. Luitjes, bedankt.

Opmerkingen:
Het jaar 2009 afgesloten met een pelgrimstocht. Waarom dat niet 2010 beginnen met een pelgrimstocht? Heftiger dan Banneux kan het niet worden, dus rond 06.45 uur op weg naar Rhenen voor de 1e Cunera-wandeltocht van zo'n 27 km. Prima parkeerplaats onder de toren van de kerk. Vlakbij melden bij het Rode Kruis-gebouw.

Het melden liep ietwat stroef, maar voor een eerste keer moet dat kunnen. Al vrij snel kwam Bert en Wil aan bij de start. Om 09.00 uur mochten we pas gelost worden. Weldra meldde Jan zich met een schare aan dames, t.w. Annika, Maike en Syl in zijn kielzog. Je kon aan zijn gezicht zien dat hij erg blij was om ons, mannen, te zien.

De W4W-familie werd gecomplementeerd met de aanmelding van Henrike, Berend en Gery. Na nog een familiefoto voor het nageslacht van deze, 10 personen grote, groep wandelfreaks, werd begonnen met de tocht. Lekker fris met een mooie grijze lucht waaruit soms een vlokje zich losmaakte. Niet noemenswaardig.

Buiten de bebouwde kom van Rhenen deed de route een poging om opwaarts te gaan en al gauw werd het asfalt verruild met bevroren zand- en bospaden. Er lag nog behoorlijk wat platgereden sneeuw, wat mogelijk tot valpartijen zou kunnen leiden. Helaas kreeg ik geen kans om een dergelijke foto te maken.

Op de 'top van de berg' kregen we een prachtig uitzicht voorgeschoteld. Vele foto's zijn daar aan gespendeerd. Luid hoorngeschal galmde over de vlakte. Verder op de route stonden hoornblazers om beurten hun kunsten te tonen op de door henzelf gemaakte houten hoorns. Ware kunstwerken zaten daarbij. Wijzelf kregen er geen noot uit, ondanks verwoede pogingen.

Na het passeren van een kudde loslopende runderen, kwam de eerste rust in zicht. 'n Grote partytent, een lekker kampvuurtje en voldoende koek en zopie. Van hieruit ging het via een omweg (je moet tenminste toch wat kilometers maken) richting Amerongen, bij mij bekend van de Maarten Luther wandeltocht.

Vlak voor Amerongen met Bert de uitkijkpost bezocht. Hier had men een prachtig uitzicht over de Bovenpolder. De rest was inmiddels aangeland in de Andrieskerk. Daar had men de mogelijkheid om deel te nemen aan een zangwedstrijd: So you wanna be a church singer? Met volle overgave werd hieraan deelgenomen door onze protestantse vrienden. Wil en ik, beiden katholiek en dus apart gezeten in een andere bank, mochten bij de gratie van Cunera meezingen. Eindresultaat: een mooie oecumenische dienst.

Een paar straten verder in een andere kerk wachtte de koffie, warme chocolademelk of glühwein op ons: onze tweede grote rust. Voor velen hield het hier op: men kon de bus terugnemen. Wij dus niet. De 10km lange retourroute lag voor ons en wat het routepapiertje zoal losliet, was het alleen maar langs de grote verkeersweg. Vlak voor Elst (Ut) werd contact gelegd met onze nieuwe marsleider, meneer Jan. Maike had deze oude baas al tijdens de rust aan de tand gevoeld. Hij wist een mooiere route terug i.p.v. de grote weg te volgen. Gehoorzaam als we allen waren, volgden we meneer Jan.

Inmiddels was groep uitgebreid met Marcel en met meneer Jan nu 12 man/vrouw sterk. Inderdaad was de route een wandelaarvriendelijk parcours zonder veel auto's en via een korte doorsteek kwamen we terug op de eerste rust. We hadden niet veel later moeten passeren, want dan was de hele tent met inhoud ingepakt er verdwenen. Gelukkig was er nog warme drank.

Het laatste stuk ging door/over bevroren heidevelden en akkers. Een roedel herten werd door ons verrast en verdwenen snel weer in het lage struikgewas. Via een rustige route en in het licht van de ondergaande zon, werd Rhenen rond 16.15 uur genaderd. Na het afstempelen van het wandelboekje en eenieder dankend voor de prettige en vroomvolle dag, was het inpakken en wegwezen.

Bert, Wil, Jan, Maike, Annika, Syl, Gery, Henrike, Berend, Marcel en meneer Jan, nogmaals dank voor deze mooie opening van mijn wandeljaar 2010.